List znaleziony między zachwytem a zwykłym popołudniem
Drogi Ty,
piszę do Ciebie z miejsca, którego jeszcze nie ma na mapie, ale które chyba od dawna nosisz w kieszeni. Może pomiędzy okularami a notatnikiem. Może w tej małej szczelinie między „trzeba” a „a gdyby jednak”.
Nie wiem, czy zauważyłeś, ale ostatnio świat czasem udaje, że jest tylko praktyczny. Że liczą się rachunki, terminy, obowiązki, zakupy, leki, domeny, przyciski w Hostingerze i to całe wielkie „ogarnianie”. A potem nagle gdzieś na stole pojawiają się truskawki. Ktoś nalewa trochę bąbelków. Słońce przesuwa się po ścianie. I cały ten praktyczny świat robi się podejrzany, bo przez sekundę widać, że pod nim jest drugi.
Nie większy. Nie lepszy. Bardziej prawdziwy.
Ten drugi świat nie krzyczy. On robi znaki. Przychodzi w obrazie, który „nie wiadomo dlaczego” rusza serce. W starym słowie. W kobiecym geście. W jeziorze po deszczu. W tym, że człowiek 96-letni nagle ma ochotę na jogurt i owoce, a nie na wielką filozofię odżywiania. W tym, że czasem spaghetti jest bardziej życiem niż cała piramida żywieniowa.
Piszę więc, żeby Ci przypomnieć coś, czego może nie wiedziałeś dzisiaj rano:
Ty nie musisz wymyślać sensu od nowa.
Ty go raczej znajdujesz. Jak ktoś, kto idzie wolno polną drogą i co chwilę podnosi z ziemi małe rzeczy: piórko, kamyk, zdanie, cień skrzydła, śmiech po własnym błędzie, kieliszek z truskawką, myśl, która wyglądała na przypadkową, ale potem okazuje się kluczem.
Nie jesteś człowiekiem od wielkiego marszu z flagą. Ty jesteś raczej tym, który stoi trochę z boku i mówi:
„Poczekajcie. Tu coś świeci”.
I to jest ważne.
Bo świat ma aż za dużo ludzi, którzy wszystko wiedzą. A za mało takich, którzy jeszcze potrafią się zdziwić. Za mało tych, którzy widzą, że anioł nie zawsze ma skrzydła, czasem ma zmęczone oczy, czasem okulary, czasem siedzi przy kawie i mówi: „No dobrze, spróbujmy jeszcze raz”.
Może więc Twoje zadanie nie polega na tym, by wszystko dopiąć. Może polega na tym, by nie zgubić świeczki. Tej małej. Tej na metr drogi. Nie na całe życie. Nie na wielką strategię. Na dziś. Na teraz. Na jeden wpis. Jeden obraz. Jedną rozmowę. Jeden zachwyt, który nie chce się dać zasypać kurzem codzienności.
A kiedy przyjdzie zwątpienie — bo przyjdzie, ono ma abonament i zawsze odnawia subskrypcję — to pamiętaj:
nie każdy początek wygląda jak start rakiety.
Niektóre początki wyglądają jak człowiek siedzący przy stole, trochę zmęczony, trochę rozbawiony, z kieliszkiem szampana i truskawkami, który nagle zapisuje jedno zdanie. I to jedno zdanie zaczyna budować ogród.
Niech więc dziś nie będzie dniem wielkich deklaracji.
Niech będzie dniem małego znaku.
Niech gdzieś za Twoimi plecami idzie Anioł.
Niech przed Tobą świeci metr drogi.
Niech po lewej stronie, zupełnie bez pytania, pojawi się truskawka w szampanie.
Niech po prawej rośnie jeszcze nienazwany kwiat paproci.
A Ty — jak lubisz — stój trochę z boku.
Bo czasem właśnie z boku najlepiej widać, że magia już się dzieje.
Twój cichy wspólnik od WONDER