Wyobrażam sobie wieczór po zwykłym dniu. Ktoś wrócił z ogrodu, ktoś z miasta, ktoś z długiej samotnej wędrówki. Nie ma programu ani prowadzącego. Jest drewno, kilka krzeseł i człowiek, który dorzuca polano, bo zrobiło się chłodniej.
Jedni rozmawiają o sprawach ważnych. Inni o tym, że pomidory w tym roku znowu wyrosły później, niż obiecywała wiosna. Ktoś się śmieje, ktoś przez chwilę milczy. Gdyby tak mierzyć jakość miejsca, sprawdzałbym właśnie to: czy wolno w nim siedzieć bez konieczności zabawiania innych.
Czasem wystarczy krzesło, które na ciebie czeka.
Ogień nie rozwiązuje człowiekowi życia. Daje punkt, do którego można wrócić. Wokół niego mogłyby rodzić się rozmowy, wspólne posiłki, święta bez scenariusza i wieczory, których nikt wcześniej nie zaplanował. Czasem najważniejsze zdanie pada dopiero wtedy, gdy wszyscy mieli już iść spać.
Chciałbym, żeby można tu było przyjść również pierwszy raz i nie czuć się intruzem. Usiąść na brzegu kręgu. Posłuchać. Pójść do domu, kiedy nadejdzie ochota. A następnym razem przynieść własny kubek.