Wyobrażam sobie krąg, w którym nie trzeba codziennie siadać przy ogniu, żeby nadal do niego należeć. Czasem ktoś przyniesie chleb. Ktoś naprawi lampę. Ktoś inny zapyta, czy można pobyć razem bez rozmowy. Proste gesty potrafią utrzymać więcej niż długie deklaracje.
Nie wszyscy muszą myśleć tak samo. Przy stole ciekawiej jest wtedy, gdy można się różnić i pozostać życzliwym. Starsza osoba może wnieść pamięć i spokój, młodsza energię i nowe pytania. Żadna z nich nie powinna zostać zamknięta w roli, którą przypisał jej wiek.
Bliskość zaczyna się tam, gdzie wolno powiedzieć: dziś chcę pobyć sam.
Wspólnota ma także swoje granice. Każdy potrzebuje prywatności, poczucia bezpieczeństwa i szacunku dla własnego czasu. O tym, jak kiedyś mogłoby wyglądać codzienne życie, chcę rozmawiać z prawdziwymi ludźmi, nie rozstrzygać wszystkiego z góry na rysunku.
Jeśli z tej idei wyrośnie miejsce, chciałbym, żeby jego najważniejsze zdanie było bardzo proste: tutaj możesz wracać do innych bez porzucania siebie.